22 Mayıs 2015 Cuma

bayan çantası fiyatları ve tarih bilgisi566

 bayan çantası modelleri


bayan çantası fiyatları ve tarih bilgisi566 evet arkadaslar sizin icin en güzel yazılarımızı yazan bayan çantası fiyatları diyorki Gerek Namık Kemal, gerekse de Muhammed Abduh, şûra konusunda Kur’ân-ı Kerim’de Al-i İmrân suresinin 159. âyetinde gctfcn “Ve şâvir-hüm fı’l-cmr” (emir konusunda onlarla istişare et) ifadesine dayanırlar. Ancak mesele, âyette demokratik yönetimin tabanı olarak geçen hum (onlar) zamirinin münhasıran Müslüman topluluğa delâlet edip etmediğidir. Mısır’da Kiptiler, Osmanlı’da Hıristiyan ve Yahudilcr gibi gayrimüslim topluluklar, daima Islâm ülkelerinde Müslümanlarla beraber yaşamışlar, ancak onların da bbul-lendiği geleneksel zimmi statüsünden dolayı bir meşrûiyct kria yaşanmamıştı. Ancak dinî hiyerarşiye da)^ı geleneksel politik bağlılık modelinin çözülmesiyle onun yerini vatandaşlık kavramıvU ifade edilen yeni bir politik bağlılık rejiminin aldığı bir dünyada âyette geçen “onlar” zamirinin kapsamı ister istemez tartışmayı
Bedn Gencer 705 'iUcaktı. XIX. asır Müslüman aydınlarının karşısına dikilen bu iDCfclc, çt^mızdalü çoğulcu demokrasi tartışmaları açısından çok (iaha önem kazanacaktır.
Muhammed Ahduh» ço^ kez oldu^ gibi bu konuda da net bir tavır almaktan uzak kalır. Ancak üç ipucunu değerlendirerek bu konuda ne düşündüğüne dair bir fıkır elde edebiliriz. Btrtndsi, vukanda geçen, Hz. Peygamber ‘aleyhi’s-salâtu ve’s-selâmın nötr hususlarda ehl-i kitap ile uyuşmayı sevdiği yolundaki hadisi zikretmesinden Abduh un, ehl-i kitaptan gayrimüslimleri de demokratik iradenin kaynağı olarak görülen “onlar” zamiri kapsamında düşündüğü sonucu çıkarılabilir. İkincisi, Abduh (1980: IIl/369)’un bizzat formüle ettiği Mısır Vatan Partisi’nin programıdır. Programın 5. Maddesi V'^atan Partisi’nin dinî değil, siyasi bir parti olduğunu beyan eder.
Bu itibarla o, çeşitli inanç ve mezheplerden insanları, bütün Yahudi ve Hıristiyanları ve Mısır’da oturarak dilini konuşan herkesi kapsar. Çünkü o, inançların farklılığına bakmaksızın bütün halkın kardeş ve siyaset ve hukukta eşit haklara sahip olduğunu bilir. Bu, bu partiyi destekleyen ve Allah’ın dininin nefreti yasakladığına inanan ve insanları eşit sayan önde gelen Ezher ulemâsınca da teslim edilen bir hakikattir, Abduh’a göre. Üçüncusu, yukarıda geçtiği üzere Nisâ/59. âyetinin yorumunda Abduh (1373: III/8-12)’un, fülcn sosyal yararlık ilkesine dayalı olarak yasamayı, halkın egemenliğini savunmasından çoğulcu bir demokrasi anlayışı çıkanlabilir.
Namık Kemal ise bu konuda temel paradigmasıyla tutarlı bir açıklama yapar. O, temelde şûrâ-demokrasiyi, çağımızda Joseph Sehumpeter gibi, prosedür bakımından hukuk düzeninde {nomok-rast) temellenen bir rejim olarak görür. Kemal (1327: 211, 222, 229)’e göre anayasal bir rejimde, mevcut istibdat rejimi yerine benimsenecek meşveret rejimi, kimseyi kânunun hükmünün dışına çıkarmayacaktır. Ona göre Osmanlıların istediği îslâm hükümetinin manası, birkaç Müslüman’ın iktidara gelerek başka din ve inançlardan vatandaşlara keyfi, baskıcı harekette bulunması değildir.
Ülkemizde, Kemal der, temelde iki direğe dayalı bir âdil hükümet isteriz; birincisi, Osmanlı hanedanının saltanatı altında olsun;
706 VVnı Toklum
İkincisi idaresinin kânunu şeriata uygun olsun. Ama diğer mensuplarından Sabi gibi bir adamın çıkarak Şeyhülislâm f| ' Efendi'yi hakkıyla ilzam etmesinde veya bir makama Hüsnü ^ dan daha layık birinin oturmasında bir sakınca yoktur. Böyİe(^ç mokrasiyi bir tür liyakat rejimi, meritokrasi olarak alan Ticaret Meclisi ve Hariciye gibi idarenin bazı kısımlarında müslim görevlilerin çoğunlukta olduğunu belirtir. Nitckiın manlı’da personel alımında benimsenen devşirme rejimi dc 2,^ bu meritokratik prensibe dayanır.
Ancak Kemal’in teklifine, hukuku bir din meselesi olaralc goj dükleri için ga)Tİmüslim tebaanın Islâm’ı kabul etmeksizin fıkıh hükümlerine tâbi’ olmasını makul bulmayanlar itiraz ederler Kemal, bu itiraza şıkta toplayabileceğimiz bir cevap verir.
Birincisi^ bu itirazdan da anlaşılabileceği gibi, XIX. asır Oıman-h-Islâm dünyası için söz konusu olan, deizm ve ateizm gibi inanç, lan da kapsayan modern bir çoğulculuk değil, geleneksel, dini bir çoğulculuktur. Bu bakımdan özellikle gayrimüslim çoğunluğa oluşturan Hıristiyanlara özgü, ayrı bir siyasî irade beklenemez. Zin Batı’da gerçekleşen uzun reformasyon ve sekülerleşme sûrca sonunda Hıristiyanlık adeta siyaseten nötr hale gelmiştir. Kemal (1327: 221)’e göre, Hıristiyanlık siyasete kanşmaz ki İslim tinin taarruzundan korksun. İslâm dininin politik ilkeleri, adalete, medeniyete, terakkiye tamamıyla uygun, evrensel olduğuna pm böyle bir makul öğretinin diğer vatandaşlar tarafından kabuliiK engel hiçbir sebep yoktur, ona göre.
İkincisi, Montesquieu gibi Burke, Cevdet ve Kemal dc hukub milli karakterin ifadesi olarak alır. Burke, müşterek hukuku, İngiliz kimliği ve ruhunun tecessümü olarak görür (Stanlis 2003: 1131 Cevdet (1986: 1/63) de aynı gerekçeyle Osmanh’da Batı’dan hukuk ithaline karşı çıkar: “Hâlbuki bir milletin kavânîn-i esâsiyesini borle kalb ü tahvil etmek ol miUeti imhâ hükmünde olacağından bu yola gitmek câiz olamayıp ulemâ güruhu ise o makule alalranga efkâra sapanları tekfir ederlerdi.” Aynı şekilde Namık Kemalde “millet”in^^ orijinal anlamı uyarınca hukuku milli (communal) \m
Tanzimat döneminde “millcfi ulus karşılığında kullanan öncü iıimSıdi Rifat Paşadır (Mardin 1996: 214). '"Mille/*, aslında “din" anlamına geladat
olarak alır. MilU^\\\ hem topluluk^ hem din anlamına gelmesi, ilahi yasa şeriatın, İhnı Maldun ve Montesquieu’nun da gözledi^ gibi tosyal kimliği saklayan bır baj^ işlevi görmesinden dolavıdır:
“Sonradan cemiyetler tevessü’ edip devlet ve hükümetler teşekkül edince her hey ct-i medeniyeyi terkip eden cfrâd-ı beşerin idare-i umûmiyede içtimâ’-ı etlcânnı müstcizim olacak bir rişte-i rabıta vaz’ına ihtiyaç hâsıl olmuştur. Bu rişte-i rabıta şer’dir ki efirâd-ı hes’eti münferiden ve müçtemian hıfz ve idareye vesile olan ah-kâm-ı siyâsiyedir” (Sungu 1940: 803). Kemal (2005: 322) “... millet-i Islâmiycde muamelât-1 dünyevîye ahkâm-ı dîniyeyc tâbi’ bulunduğu" türünden ifadelerinde “miUet”i bu geleneksel anlamında kullanır. Şu halde Kemal, Montesquieu ve Abduh’un görüşünün aksine, ulusal kimlikleri çapraz kesen dinî kimlik bakımından bir hukuki rölativizm öngörür.
Bu dinî kimlik ise sadece dinin hâkim konumdaki mensuplan Müslümanları değil, zimmî statüsünde şeriata tâbi’ gayrimüslimleri de kapsar. İslâm’da zimmîler, İngiliz müşterek hukukunda olduğu gibi insaf-hakkaniyet {eguity) hukukuna göre hiyerarşik bir hak ve sorumluluklar düzeni içinde, “eşit, fakat ayrı” konumunda yaşar. Kadı sicillerinde görüldüğü gibi Osmanlı klasik döneminde gayrimüslimlerin, normalde kendi cemaat mahkemelerine bırakılmış mirasla ilgili bazı davalarda şer’î mahkemeleri tercih etmesi, Kemal tarafından vurgulandığı gibi, hukukun, dini aşan ortak kültürel bovutunu gösterir. Burke’ün Fransız Devrimi’nin ardından soyut bir insan hakları kavramına dayalı pozitif hukukun geleneksel, nitelikli adalet düzenini berhava etmesini eleştirmesi gibi, Islâhât
ancak ıkincisi genel, millft ise özel bir anlam taşımaktadır. Din, Allah’a, Arapça “imla (dikte) etmek” fiilinden türeyen mtlUt ise, peygamberlere izafe edilmektedir. Buna göre millet, bir peygamberin getirdiği ve bir topluluğun uyduğu “din/şeriat" anlamına gelmektedir Kur’ân-ı Kerim’dc de geçen, “İbrahim’in mtilefvne. uyun” deyiminden de anlaşılacağı gibi, genel anlamda üç büyük dini de kapcayan “İbrahim’in milleri” veya dar anlamda “Yahudi, Hı-rirtiyan veya lalâm milleti" deyimlerinde olduğu gibi Kavramın Rjfâ’a Tah-tâvi, Tunuslu Hayreddin ve Ali Mübarek gibi erken dönem Arap düşünürlerinin kullanımında geçirdiği anlam dcğışildiğı hakkında, Newman 2003; 177, Wcndrll 1972; 125-26.bayan çantası fiyatları sundu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder