14 Temmuz 2015 Salı

replika telefonlar ve insan ile mahserim10

 replika telefon


replika telefonlar ve insan ile mahserim10 sizlee en güzel yazılarımızı yazan replika telefonlar diyorki ojick. Tom’u yanına çekerek kolunu omzuna atlı. Yine kendini işaret ^^^^raTom’u. Bisikleti. Yolu...yanlamadım.” dedi Tom.]s[jck sabırla tekrarladı. Bu kez elini yine salladı ve ani bir ilhamla panelini de kaldırıp salladı."Seninle gelmemi mi istiyorsun?” diye sordu Tom. İnanmaz bir gü-yüzünü aydınlatmaya başlamıştı.
Rahatlayan Nick başını salladı."Tabii gelirim!” dedi Tom heyecanla. “Tom Cullen gidecek! Tom...” pndeki mutluluk hafifçe solarak duraksadı. Nick’e temkinli bir şekilde "Oyuncaklarımı da götürebilir miyim?”Nick, bir an düşündükten sonra başını olumlu anlamda salladı."Tamam!” Tom'un tebessümü, bulutlar ardından çıkan güneş gibi ,.ttarbelirdi. “Tom Cullen gidiyor!”Nick onu bisikletin yantna götürdü. Tom’u, ardından bisikleti gösterdi."Daha önce hiç böylesini kullanmadım,” dedi Tom şüpheyle. Yüksek (îdar seleye gözucuyla baktı. “En iyisi denemeyeyim. Tom Cullen böyle iîzel bir bisikletten düşebilir.”
Ama Nick cesaretlenmişti. Böylesini kullanmadım demek, bir başka lirbisiklet kullanmış olduğu anlamına gelirdi. Tek yapması gereken basit tjrtane bulmaktı. Tom, onu yavaşlatacaktı, bu kaçınılmazdı, ama belki o ladardayavaşlatmazdı. Hem acele etmeye ne gerek vardı? Sadece rüyaydı |e. Yine de içinde kuvvetli bir acele etme dürtüsü vardı. Tanımlanama-®,ama bilinçaltı bir komuta dönüşen bir güçtü.
Tomü tekrar oyuncakların yanma götürdü. İstasyonu gösterdi ve h'agülüm.seyerek replika telefonlar başını salladı. Tom hevesle çömeldi. Tam arabalara iianmıştıkieli havada kaldı. Kafası karışmış bir ifade ve gözlerinde şüp-MeNick'e baktı. “Tom Cullen olmadan gitmeyeceksin, değil mi?’’
Nick başını kararlı bir şekilde iki yana salladı.
“Tamam,” dedi Tom ve güvenle oyuncaklarına döndü. Nick. kendine ‘“«gelolamadan uzanıp adamın saçlarını karıştırdı. Tom başını kaldırıp utangaçça gülümsedi. Nick de ona gülümsedi. Hayır, onu bıraka
Tbm'a uygun bir bisiklet bulabildiğinde vakit öğle olmuştu. Bu kadar uzun süreceğini hiç tahmin etmemişti. Ama insanların çoğu şaşırtıcı bir şekilde evlerini ve garajlarını, dışarıdaki binaları kilitlemi,şti. Giine.şin kızgın ışınları ensesine vurarak, her gözeneğinden ter boşanarak üç saat boyunca yollarda dolaşmıştı. Bir keresinde dönüp, Western Otoyu tekrar kontrol etmiş, ama faydası olmamı.ştı. Vitrindeki iki bisiklet de üç vitesliy. di ve diğerlerinin hiçbiri monte edilmemişti.
Aradığını nihayet kasabanın güneyindeki eski bir garajın içinde buldu. Kapısı kilitliydi ama içeri süzülebileceği büyüklükte bir penceresi vardı. Nick camı bir taşla kırdıktan sonra çerçevede kalan cam parçalarını dikkatle temizledi. Garajın içi fırın gibi sıcaktı. Toz ve yağ koku.su her yere sinmişti. Eski model, Schvvinn marka, lastikleri kabak bir erkek bi.sik-leti, on yıllık bir Merc aile arabasının yanında duruyordu.
Bendeki bu şans düşünülecek olursa bisiklet ilerleyecek halde değilse hiç şaşırmam, diye düşündü Nick. Ya zinciri yoktur ya da lastikleri patlaktır. Ama şansı dönmüş gibiydi. Bisiklet düzgün bir şekilde sorunsuzca ilerliyordu. Bütün vidaları ve zincir dişlileri sağlam gibiydi. Sepeti yoktu, onu bir şekilde halletmek durumundaydı, ama zincir koruyucu ve duvarda bir kar küreme küreği ve tırmık arasına asılmış, neredeyse yepyeni bir Briggs el pompası vardı.
Etrafı biraz daha araştırınca bir rafta bir kutu 3-in-One Oil buldu. Yağ buldu. Sıcağı unutan Nick, çatlak beton zemine oturdu ve bisikletin zincirini dikkatle yağladı. İşi bitince yağ kutusunun kapağını özenle kapatıp pantolonunun cebine koydu.
El pompasını bir parça balya ipiyle bisikletin arka çamurluğuna bağladıktan sonra garajın kapısını içeriden açarak kaldırdı. Temiz havanın kokusu ona hiç bu kadar tatlı gelmemişti. Gözlerini kapatıp havayı derin derin içine çekti, bisikleti yola çıkardı, üzerine bindi ve anacaddede yavaşça ilerlemeye başladı. Bisiklet gayet güzel ilerliyordu. Tam Tom a göreydi. Binmeyi becerebiliyorsa elbette.
Bisikleti kendi Raleigh’inin yanında bırakarak mağazaya girdi ve arka taraftaki spor malzemelerinin hemen yanında sağlam görünüşlü bir bisiklet .sepeti buldu. Tam sepeti kolunun altına almış çıkarken gözüne bir şey ilişti; büyük, kırmızı lastikten pompası olan krom bir klaksondu. Sın
r Idaksonu sepete atlı ve bir tornavidayla ayarlı anahtar bulmak için
I ,3tbölümüne geçti. Tekrar dışarı çıktı. Tom, İkinci Dünya Savaşı As-
' ^jı,i„ gölgesinde huzurla kestiriyordu.
^ fjic sepetle klaksonu Schwinn’in gidonuna monte etti. Ardından lek-
dükkâna dönüp büyükçe bir el çantası aldı.
Çantayla süpermarkete gidip içini konserve el, meyve ve sebzeyle jıJıJıırdu- Acılı fasulye konservelerini incelerken önündeki koridordan bir ^^Ijenin Inzla geçtiğini gördü. Duyabilseydi Tom’un bisikletini keşfetmiş Ijduçunu anlardı. Klaksonun sesi bütün caddeyi inletiyor, Tom Cullen’m çjşcli kıkırdayışlarına karışıyordu.
Dükkânın kapısını açan Nick, Tom Cullen’ın saçları ve gömleğinin .,f2İ uçuşarak ve klaksonu deli gibi öttürerek bisikleti üstünde caddede jjüemekte olduğunu gördü. İşyerlerinin bittiği yerdeki Arco İstasyo-jf'nuttönünde dönerek aksi yöne doğru pedal çevirmeye başladı. Yüzün-jekocaman, muzaffer bir gülümseme vardı. Oyuncak istasyon, bisikletin üîiiindeki sepette duruyordu. Pantolonunun ve gömleğinin cepleri oyuncak yabalarla doluydu. Bisikletin jant telleri, güneşin altında parlıyordu. Nick. jrfTom'un aldığı keyfi alıp alamayacağını görmek için klaksonun sesini juıabilmeyi diledi.
Tom, ona el sallayarak caddede ilerlemeye devam etti. İşyerlerinin Mttiği noktada tekrar dönerek klaksonu çala çala yaklaştı. Nick elini bir üitikpolisi gibi kaldırarak onu durdurdu. Tom hafifçe kayarak tam önün-jedurdu. Yüzünde iri ter damlacıkları vardı. Bisiklet pompasının lastik Mumu sallanıyordu. Nefes nefese kalan Tom sırıtıyordu.
Nick kasabayı işaret etti ve elini veda edercesine salladı.
İstasyonumu alabilirim, değil mi?”
Nick ba.şın) salladı ve çantanın sapınt, Tom’un kaslı boynundan îtçirdi.
“Hemen mi gidiyoruz?”
Nick başım tekrar salladı ve eliyle her şey lamam işareti yaptı, l^ansas Cily’ye mi?”
Nick başını iki yana salladı.
Nereye istersek oraya mı?”
Nick başını salladı. Evel. Nereye islerler.se oraya. Ama nıuhiemelen Ncbraska civarında bir yer olacaktı.
"Yaşasın!” dedi Tom nıulkı bir şekilde. “Tamaın! Evet! Yaşasın!”
Kuzeye giden 28.1. Karayolu'na çıkmalarının üzerinden iki buçuk sa-al geçmişti ki batıda firima bulutları toplanmaya başladı. Kı.sa sürede tepelerinde patlayan şiddetli yağmur, ikisini de sırılsıklam elli. replika telefonlar Nick gök gürültülerini duymuyor, ama çakan şimşekleri görebiliyordu. Kaybolmalarının ardından gözlerinin önünde mavi mor şekiller bırakacak kadar parlaklardı. Nick’in oradan 64. Karayolu’na dönmeye niyetlendiği Rosslon’a yaklaşırlarken yağmur kesildi ve gökyüzü durularak uğursuz san bir renge büründü. Sol yanağına çarpan ferahlatıcı rüzgâr diniverdi. Sebebini bilmiyordu ama, kendisini son derece huzursuz, tuhaf ve sakar hissediyordu. Insünlarlü hayvanların az sayıdaki ortak içgüdüsünden birinin hava basıncındaki ani ve köklü değişime gösterdikleri tepki olduğunu ona kimse söylememişti.
Tom kolunu çılgınca çekiştiriyordu. Nick ona baktı. Tom’un suratında hiç renk kalmamış olduğunu görünce şaşırdı. Gözleri panikle irileşmişti.
"Hortum!” diye bağırdı Tom. "Hortum yaklaşıyor!” Nick bakındı, ama göremedi. Sakinleştirebilmek için bir yol düşünerek tekrar Torna döndü. Ama Tom gitmişti. Bisikletini yolun sağ tarafındaki tarlanın ortasına doğru sürüyor, ardında ezilmiş otlardan bir iz bırakıyordu.
Kahrolası aptal, diye düşündü Nick. Bisikletin tekerleğini kıracaksın! Tom yaklaşık dört yüz metre uzunlukta toprak yolun sonundaki ve hemen bitişiğinde bir silo bulunan ahıra doğru pedal çeviriyordu. Hâlâ huzursuz olan Nick anayoldan ayrıldı, bisikletini çitin üzerinden aşırdı ve toprak yolda ilerlemeye başladı. Tom’un bisikleti, ahırın önünde yerde duruyordu. Destek ayağım indirmeye bile tenezzül etmemişti. Tonrun destek ayağım kullandığını daha önce defalarca görmüş olmasa, unuttuğunu düşünebilirdi. Küçük aklının alamayacağı kadar korkuyor olmalı, diye düşündü Nick.
Huzursuzluğu, omzu üzerinden son bir kez geriye bakmasına sebep oldu ve gördükleri karşısında olduğu yerde donakaldı.
Batıdan korkunç bir karanlık yaklaşıyordu. Bir bulul değildi, daha çok jşığtn yokluğu gibiydi. Silindir şeklindeydi ve ilk bakışta yüksekliği.replika telefonlar sundu.. yarın devam edecegiz.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder