14 Temmuz 2015 Salı

replika telefonlar ve insan ile mahserim78

 replika telefon


replika telefonlar ve insan ile mahserim78 bugün replika telefonlar yazıalrını yazd mahser konusunda replika telefonlar ddiki ıpieireyi buluyormuş gibi görlinüyordu. Tepesi, tabanından daha ge-yere değmiyordu. Bn üst noktasının etrafındaki bulutlar, tik-,gfjiaıı gizemli bir gücün etkisiyle kaçışıyor gibiydi.|v|jck izlerken hortumun alt ucu. bir kilometre kadar ötede toprağa.jj ve çatısı metalden yapılmış uzun, mavi bir bina -oto yedek parça(■cresie deposu olabilirdi- gürültüyle patladı. Nick duyamadı elbette.onu baştan ayağa sarsan titreşimi hissetmemesi mümkün değildi. Bi-tıoriunı içindeki tüm havayı çekip almış gibi içe doğru patlamıştı. He-sonrasında teneke çatı ikiye ayrıldı. Parçalar çılgınca dönerek göğe^^seldi. Nick olan biteni büyülenmişçesine izliyordu.En kötü kâbuslarımda olanlara bakıyorum, diye düşündü. Bazı an-lj^3benzese de aslında bu bir insan değil hortumdu. Önüne çıkan her fvisöküpyok ederek batıdan yaklaşan, muazzam bir felaketli. Bu...
Biri, iki kolunu birden kavrayarak ayaklarını yerden kesti ve onu ahı-ji,içine çekti. Tom CulleiTa baktı ve bir an onu gördüğüne şaşırdı. Fırtına ıfliıadeta büyülemiş, Tom Cullen diye birinin varlığını unutmuştu.
Nick sonunda korkuya kapıldı, içinde bulunduğu yarı kendinden ffçıniş halinden kurtulup, nerede ve kiminle olduğunun tekrar farkına üâTom'un kendisini ahırın fırtına sığınağına inen basamaklara götürmesine izin verirken tuhaf, belirgin bir titreşim hissetti. Bir ses duymaya (oyakınolan tecrübesi buydu. Beyninin merkezini didikleyen bir ağrı gi-i?)di. Sonra, Tom'un ardından basamakları inerken hayalı boyunca unula-aayacağı bir şey gördü: ahırın duvarlarını oluşturan laİHalar, görünmez ierpelenlerce çekilen çürük, kahverengi dişler gibi teker teker yerlerinden «kiiliip havada dönerek yükseliyordu. Yere saçılmış samanlar, içeride iiüpş bir düzine minyatür hortumun etkisiyle yükselip dönmeye baş-iidi.Tuhaf titreşim, daha da ısrarlı bir hal almıştı.
Tom ağır, ahşap bir kapıyı açıp onu içeri illi. Nick'in burnuna rulubet '^Çiiriik kokuları geldi. Soluk ışıkla sığınağı, sıçanlarca kemirilmiş bir cesetleriyle paylaşmakta olduklarını görmüştü. Tom kapıyı sertçe ‘Wıncazitiri karanlıkta kaldılar. î'ilreşim azaldı, ama o zaman bile ta-kesilmedi.
Stephen King
Panik, cüppesini açarak yaklaştı ve onu içine aldı. Karanlık, dokun, ma ve koklama duyularını güçlendirmişti ve her ikisi de onu rahatlatmaya yelmiyordu. Ayaklarının altındaki tahtalardaki kesintisiz titreşimi hissedebiliyordu ve aldığı tek koku, ölümün kokuşuydu.
Tom karanlıkta elini bulup sıkıca kavrayınca Nick onu kendine çek-ti. Titrediğini hissedince ağlayıp ağlamadığını veya ona bir şey söylemeye çalışıp çalışmadığını merak etti. Bu düşünceler kendi korkusunu biraz azalttı ve kolunu Tom’un omzuna attı. Tom da ona sarıldı ve karanlıkta, birbirlerine sokulmuş halde ayakta durdular.
Nick'in ayaklarının altındaki titreşim arttı; yüzünün önündeki hava bile titreşiyor gibiydi. Tom, ona daha da sıkı sarıldı. Kör ve sağır halde olacakları bekledi ve Ray Booth diğer gözünü de zarar vermiş olsa hayatının hep böyle yarım devam ettirebileceğini düşündü. Böyle bir şey gerçekleşmiş olsaydı herhalde kendini günler önce vurmuş ve böyle bir eziyete son vermiş olurdu.
Daha sonra saatine baktığında gördüğüne neredeyse inanamayacaktı. Karanlık sığınakta sadece on beş dakika mı kalmışlardı? Saati hâlâ işler halde olduğuna göre bu doğru olmalıydı. Zamanın ne kadar öznel ne kadar göreceli olduğunu o ana dek anlayamamıştı. Ona göre içeride en az bir saat, hatta iki veya üç saat kalmışlardı. Ve zaman ilerledikçe replika telefonlar sığınakta Tom ile yalnız olmadıklarına inanmaya başlamıştı. Ah, cesetler vardı-zavallı bir adam sonları yaklaşınca, belki yüksek ateşin etkisiyle onları doğal felaketlerden koruyan sığınağın hastalıktan da koruyacağını varsayarak bütün ailesini buraya getirmişti- ama Nick'in kastettiği onlar değildi. Nick’in düşüncesine göre bir ceset, sandalyeden, daktilodan veya bir halıdan farksız bir nesneydi. Bir ceset, sadece yer kaplayan, hareketsiz bir şeydi. Onun hissettiği, bir başka varlıktı ve kim -ya da ne- olduğuna dair inancı giderek kuvvetleniyordu.
Rüyalarında hayat bulan Kara Adam'dı, siklonun kara kalbinde varlığını hissettiği yaratıktı.
Bir yerde... köşede ya da belki tam arkalarında... onları izliyordu. Ve bekliyordu. Doğru an gelince onlara dokunacaktı ve... ne olacaktı? Korkudan akıllarını kaybedeceklerdi elbette. Sadece bu. O onları görebiliyordu. Nick bundan emindi. Gözleri, kedilerin veya garip uzaylı yaratıklarınki
Mahşer
l^jriinlıkli'görebiliyordu. Prcdator Filmindeki yaratık gibi. Evet, öyle.
/\dam, insan gözünün asla algılayamayacağı renkleri görebiliyordu
^^ı,.,göre bütün dünya, koca bir fıçı pıhtılaşmış kanla boyanmış gibi ya-kırmızıydı.
I^ick başlarda bu hayali gerçeklerden ayırabiliyordu, ama zaman iler-ı,İlkçe, hayalin gerçekliğinden daha da emin oldu. Kara Adam’m nefesini an ensesinde hissedeceğine inanıyordu.
Tam kapıya atılıp açarak dışarıda ne olursa olsun yukarı çıkacaktı ki pondan önce davrandı. Nick’in omuzlarına dolanan kol hızla kaybol-jnArdından sığınağın kapısı aniden açıldı ve içeri, Nick’in sağlam gözü-jjkorumak için elini kaldırmasına sebep olan parlak bir ışık doluverdi. fjiflCullen'm bir hayalete benzer siluetinin basamakları tırmandığını gö-^(gibioldu ve göz kamaştıran aydınlıkta peşinden koştu. Tepeye vardığı qiadagözü ışığa yeni alışmıştı.
Aşağı indikleri sırada havanın bu kadar aydınlık olmadığını düşündü ;;lıenıensonrasında nedenini gördü. Ahırın çatısı uçmuştu. Sanki cerrahi 5tmüdahaleyle alınmıştı; o kadar temiz bir kopuştu ki yerde ne kıymtk îjıçaları ne de başka bir döküntü vardı. Üç çatı kirişi, üst katın yan tarafın-ifflsarkıyordu ve üzerlerindeki bütün tahtalar neredeyse ayrılmıştı. Ahırda rtfınak, tarihöncesi bir canavarın iskeletinin içinde olmak gibiydi.
Tom hasar tespiti için durmamıştı. Ahırdan şeytan kovalıyormuşça-aakaçıyordu. Sadece bir kez ardtna baktı. Gözleri dehşetle irileşmişti, ö kendine engel olamayarak omzu üzerinden geriye, sığınağa baktt. iasamaklar gölgelere doğru iniyordu. Zemindeki samanları ve gölgeler inden çıkan iki eli görebiliyordu. Parmaklarının bütün etleri, kemiklere İKsıçanlarca kem iri İm işti.
Aşağıda biri varsa da Nick görmedi.
Görmek istemiyordu zaten.
Tom’un peşinden gitti.
Tom bisikletinin yanında titreyerek bekliyordu. Nick bir an fırlına-'<1 seçiciliğini şaşkınca düşündü. Ahırın neredeyse tamamını yerinden düşken bisikletlerini olduğu yerde bırakmıştı. O sırada Tom’un ağla-^olduğunu fark etti. Yanma gidip kolunu omzuna attı. Tom irileşmiş
Stephen King
gözlerle ahırın çarpılmış kapısına bakıyordu. Nick, başparmağıyla jşj, retparmağmı birleştirerek gülümsedi. Tom, ona bir süre baktı ama N gülümsemesine umduğu karşılığı alamadı. Tom gözlerini tekrar ahıra d ti. Sabit ve boş bakışları Nick’in hiç hoşuna gitmemişti.
“İçeride biri vardı,” dedi Tom aniden.
Nick gülümsedi, ama tebessümünün dudaklarında donduğunu hisse, debiliyordu. İnandırıcı olup olmadığını bilmiyordu, ama berbat bir his o), duğu muhakkaktı. Toın’u, ardından kendini gösterdi ve elinin yan tarafıy. la havayı kesercesine bir hareket yaptı.
“Hayır,” dedi Tom. “Sadece biz değildik. Başka biri daha vardı. Hortumun içinden çıkan biri.”
Nick omuz silkti.
“Artık gidebilir miyiz? Lütfen?”
Nick başını salladı.
Bisikletlerini hortumun otları yolup toprağı altüst ettiği patika üzerinden anayola götürdüler. Hortum, Rosston’un batısında yerle temas etmiş, 283. Karayolu’nu batıda doğuya geçmiş, çitleri ve kabloları piyano telleri replika telefonlar gibi havaya savurmuş, ahırın solundan geçerek arkasında duran-bir zamanlar duran- eve tam cepheden dalmıştı. Tarlada bıraktığı iz. dört yüz metre ileride aniden son buluyordu. Bulutlar artık dağılmaya başlamıştı (hâlâ hafif, ferahlatıcı bir yağmur çiseliyor olmasına rağmen) ve kuşlar kaygısızca cıvıldıyordu.
Nick bisikletini çitin üzerinden anayola doğru aşıran Tom un belirgin kaslarına baktı. Adam hayatımı kurtardı, diye düşündü. Daha önce hiç hortum görmemiştim. Onu daha önce düşündüğüm gibi May'de bırakmış olsaydım şimdi ölmüş olacaktım.
Kendi bisikletini de çitin üzerinden aşırdı ve Tom'un sırtına hafifçe vurarak gülümsedi.
Birini daha bulmamız gerek, diye düşündü Nick. Ona teşekkür edebilmem için bu şart. Ve adımı söyleyebilmem için. Okuyamadığı için daha adımı bile bilmiyor.
Bir an bunu düşünerek olduğu yerde kaldı, ardından bisikletlerine binerek tekrar yola koyuldular.
Q gece Rosston Jaycees’in Küçükler Ligi salıasında kamp kurdular.
^(,^ılutsuzdu, yddızlar pırıl pırıl parlıyordu. Nick çabucak uyudu ve hiç ^jgornıedi. Ertesi gün şafak vakti yanında birinin olmasının ne büyük yarattığını ve kendini nasıl iyi hissettirdiğini düşünerek uyandı.
^ Gerçekten de Nebraska’da bir Polk kasabası vardı. Önce şaşırmıştı, ıjjbirkaç senedir sürekli yollardaydı. Polk kasabasından bahseden ya da birileriyle konuşmuş, ama unutmuş olmalıydı. 30. Karayolu da j(dı. Ama bir mısır tarlasının ortasında verandada oturmuş gitar çalarak jjhisöyleyen yaşlı, zenci bir kadın bulacaklarına, en azından parlak sa-jjlıgiineşi altındayken inanamıyordu. Önceden bilmeye ve imgelemlere (jnnıazdı. Ama başkalarını aramak için bir yerlere gitmek önemli görü-jjyordu. Bir anlamda Fran Goldsmith ve Stu Redman’ın tekrar gruplaşıp ı^^ııluk oluşturma dürtüsünü paylaşıyordu. Bu gerçekleşene dek her şey (jtiancı ve kopuk olacaktı. Tehlike her yerdeydi. Görülemiyor, ama hisse-llebiiiyordu. Önceki gün sığınakta Kara Adam’ın varlığını hissettiği gibi, jiiiehlike her yerdeydi; evlerin içinde, bir sonraki virajın ardında, hatta ıVİkiyollara saçılmış arabalarla kamyonların altında. Orada yoksa, mut-itatakvimdeydi. Birkaç yaprak ötede. Varlığının her parçası tehlike diye iflldıyordu adeta. KÖPRÜ YIKILDI. YOL ALTMIŞ KİLOMETRE BOYUN-HBOZUK. BU NOKTADAN ÖTEYE GİDENLER İÇİN SÖRLMLIJLUK ÜBUL EDİLMEZ.
Bir kısmı, bomboş kırsal kesimin muazzam, sarsıcı, psikolojik şo-liidu. Shoyo’da bulunduğu süre içinde bundan kısmen korunmuştu. Sho-atnon boş olması o kadar önemli değildi, en azından genel anlamda, çün-iüSlıoyo zaten büyük tabloda fazla önem teşkil etmeyen minicik bir nok-rt..Ama yola çıktıktan sonra sanki... çocukken izlediği bir Wait Disney hini anımsadı; replika telefonlar doğayla ilgili bir filmdi. Ekranı tek bir lale kaplıyordu «nefeskesici bir güzelliğe sahipti. Sonra kamera baş döndüren bir hız-iijeriçekiliyor ve ortaya bir lale tarlası çıkıyordu. İnsanı inanılmayacak Nar sarsıyordu. Duygusal anlamda aşırı yüklenmeye yol açıyor ve içe-lifebiryerde sigorta atarak devreyi kesiyordu. Çok fazlaydı. Bu yolculuk ^aynı etkiyi yaratıyordu. .Shoyo’nun boşluğuna alışabilmişti. Ama de boştu, Texarkana ve Spencerville de. Ardmore yantp kül ol-Karayolu’nda ilerlemiş ve sadece bir geyikle karşılaşmıştı. İki
Stephen King
kez. yaşayan insanlarca bırakılmış olması muhtemel işaretler yaklaşık iki günlük bir kamp ateşi ve vurulup itinayla temizlenmişi^, geyik. Ama insan yoklu. Bu kadarı insanın dengesini bozmaya yetiy^^^ du, çünkü muazzamlığı durmaksızın üzerine çökmeye devam ediyom^ Sadece Shoyo, Texarkana veya McNab değildi; bütün Amerika dibinde birkaç bezelye unutulmuş, dev bir kon.serve kutusuna dönmüştü. Vç Amerika’nın ötesinde koca bir dünya vardı. Bunu düşünmek Nick’inba. şmı döndürüp midesini bulandırıyordu. Ve daha fazla düşünmemenin en iyisi olacağına karar verdi.
Düşünceleri bir kenara bırakarak haritanın üzerine eğildi. Yola devam ederlerse belki tepeden aşağı yuvarlanan bir kartopu gibi büyürlerdi. Şansları varsa orasıyla Nebraska arasında birkaç kişiye daha rastlarlardı (yada daha büyük bir grupla karşılaşıp onlara katılırlardı). Nebraska’dan sonra başka bir yere giderlerdi herhalde. Sonunda bir ödülün bulunmadığı bir macera gibiydi bu... ne kutsal kâse, ne de örse saplanmış bir kılıç vardı.
Kuzeydoğuya dönüp Kansas’a doğru gideriz, diye düşündü. 35. Karayolu onları 81’e, kusursuz bir dik açıyla 92. Karayolu’na bağlanan 81 de Svvedeholm, Nebraska’ya ulaştırırdı. 30. Karayolu, bir dik üçgenin hipotenüsü gibi ikisini birleştiriyordu. Ve o üçgenin içinde bir yerlerde, rüyasındaki kasaba vardı.
Orayı düşünmek, içini beklentiyle titretiyordu.
Gözucuyla bir hareket fark edince başını kaldırıp baktı. Tom, iki elini yumruk yapmış, gözlerini ovuşturarak oturuyordu. .Ağzı dev gibi bir esnemeyle açıldı ve yüzünün aşağı kısmı neredeyse görünmez oldu. Nick ona sırıtınca Tom da aynı şekilde karşılık verdi.replika telefonlar yarın devam edecek..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder