14 Temmuz 2015 Salı
replika telefonlar ve insan ile mahser773
replika telefonlar ve insan ile mahser773 bugün replika telefonlar yazılarını hazırladı ve replika telefonlar diyorki Adım Julie,” dedi kız. “Julie Lavvry. Seninki nedir?” Kik “Söyleyemiyorsun, değil mi? Zavallım.” Biraz daha yaklaşınca gögü^j^, Nick’in koluna hafifçe sürttü. Nick bedeninin ısınmaya başladığım ti. Ne oluyor, diye düşündü, kızın yaşı henüz küçük.
Ondan uzaklaştı, cebinden defterini çıkardı ve yazmaya başladı, kaç satır yazmıştı ki kız arkasından uzanıp, yazdıklarını okumaya çalış(| Sutyeni yok. Tanrım. Korkusunu üzerinden pek çabuk atmıştı dogru$y Nick’in yazısı bozulur gibi oldu.
“Vay canına,” dedi kız o yazarken, sanki şebeklik yapan birmaymu. nu izliyordu. Deftere bakmakta olan Nick, kızın söylediklerini okuyamadı, ama sıcak nefesini hissedebiliyordu.
“Adım Nick Andros. Sağır ve dilsizim. Zekâsı hafifçe geri olan, Tom Cullen adında bir adamla birlikte yolculuk ediyorum. Okuyamıyor ve hareketlerimi çok basit olmadıkları sürece anlayamıyor. Nebraska’ya gidiyoruz, çünkü orada insanlar olabileceğini düşünüyorum. İstersen sen de bizimle gel.”
“Olur,” dedi kız hemen ve sağır olduğunu hatırlayarak yavaşça sordu, “Dudak okuyabiliyor musun?”
Nick başım salladı.
“Tamam. Dirilerini gördüğüm için çok mutluyum. Sağır ve geri zekâlı olsalar bile. Burası insanı korkutuyor. Elektrikler kesildiğinden beri geceleri uyumakta zorlanıyorum.” Yüzünde gerçek bir insandan daha çok bir pembe dizi karakterine yakışır abartılı bir keder vardı. “Annemle babam iki hafta önce öldü. Benden başka herkes öldü. O kadar yalnızdım ki.” Hıçkırarak kendini Nick’in kollarına attı ve iğrenç bir keder parodisini canlandırıyormuşçasma vücudunu dalgalandırdı.
Geri çekildiğinde gözleri kuru ve parlaktı.
“Hey, hadi yapalım,” dedi. “Tatlı bir tipsin.”
Nick, ona bakakaldı. İnanamıyorum, diye düşündü.
Ama gerçekti işte. Kız kemerini çekiştiriyordu. “Hadi. Doğum kont rol hapı kullanıyorum. Güvendeyiz.” Bir an duraksadı. “Yapabiliyorsun değil mi? Yani konuşamıyor olman, o işi de yapamadığın anlamına...”
Nick belki omuzlarını kavramak niyetiyle ellerini kaldırdı, amagc ğüslerini buldu. Ve sahip olduğu tüm karşı koyma gücü yok oldu. Mantık düşünme kabiliyetini kaybetti. Kızı yere yatırdı ve ona sahip oldu.
Söylediğinden hoşlanmayan Nick başını salladı. Zalimce söylenmiş
Kız kendinden bahsetmeye başladı. On yedi yaşında olduğunu öğre-.^gfjick rahatladı. Kendisinden pek de küçük sayılmazdı. Çok genç gö-ıjiKİüğH İÇİ’’ annesi ve arkadaşları ona Melek Surat, kısaca Melek diyordu. Ij,j|jyen zamanda ona pek çok şey anlattı. Nick gerçeği yalandan veya te-^nniden ayırt etmekte çok zorlanıyordu. Hayatı boyunca bu uzun mono-Ujlarını kesmeden dinleyecek onun gibi birini arıyor olabilirdi. Nick’in 'idleri, kızın pembe dudaklarının aldığı şekilleri takip etmekten yorul-0^tu. Ama ne zaman Tom’u kontrol etmek veya yolun karşısındaki marnın kırık vitrinini incelemek için bakışlarını çevirse kız uzanıp yana-jınâdokunuyor ve yüzünü tekrar kendine doğru çeviriyordu. Nick’in her IjÇİ “duymasını” ve hiçbir şeyi kaçırmamasını istiyordu. İlk başlarda İKİck’i rahatsız etmiş, ardından sıkmaya başlamıştı. Daha tanışalı sadece i ÜT aat olmasına rağmen onunla hiç karşılaşmamış olmayı veya kızın on-■ Sıla gelmekten vazgeçmesini diliyordu.
r Anlattıklarına bakılırsa rock dinlemeyi ve esrar içmeyi seviyordu.
IJirerkek arkadaşı vardı, ama lisedeki eğitim sistemi tepesini attırmış, o Ifizdengeçen nisanda gidip orduya yazılmıştı. Julie onu o zamandan be-|ııprmüyordu, ama her hafta mektup yazmaya devam ediyordu. O ve iki liıtarkadaşı, Ruth Honinger ve Mary Beth Gooch, Wichita’daki bütün IKİtkonserlerini izlemeye gitmişler, geçen eylül ayında ise otostop yapa-jîiiKansasCity’deki Van Halen and the Monsters konserini izlemişlerdi. İldiğine göre grubun basçısı ile “o işi” yapmış ve bunun “hayatının l^manyak deneyimi” olduğunu iddia etmişti. Annesinin “dar görüşlü bir l^iak" olmasına ve babasının orduya yazılan erkek arkadaşı Ronnie’yi l'âçiikgörmesine rağmen yirmi dört saat arayla kaybettiği ebeveynleri-i*®ardından “gözleri pörtleyene kadar” ağlamıştı. Liseden mezun oldu-Wichita’da bir güzellik uzmanı olmayı veya Hollywood’a gidip iyıldızların evlerini yapan şirketlerden birinde çalışmayı istiyordu.
Stephen King
çünkü “iç dekorasyon konusunda manyak yetenekliydi ve Mary onunla gideceğini söylemişti.”
Bu noktada aniden Mary Beth Gooch’un öldüğünü ve bir g(j-uzmanı veya film yıldızlarının dekoratörü olma fırsatını herkesle vol
” nçı-
şeyle birlikte kaybetmiş olduğunu hatırladı. Bu kez yüzünde dahaina^jj rıcı bir keder ifadesi belirdi. Yine de bir fırtına değil, geçici bir rüzgârd.
Kelimelerin akışı kesintiye uğradığında -en azından bir süreligj^g yine “o işi” (nazlı bir edayla söylüyordu) yapmak istedi. Nick başım ii^j yana sallayınca kısa bir süre surat astı. “Belki sizinle gitmekten vazgeç^ rim,” dedi.
Nick omuz silkti.
“Salak... salak... salak,” dedi kız ani ve sert bir acımasızlıkla. Gözleri kinle parlıyordu. Sonra gülümsedi. “Ciddi değildim. Şaka yapıyordum.”
Nick ifadesiz bir yüzle ona baktı. Ona daha kötü sıfatlar da yakıştı-rıldığı olmuştu, ama bu kızda hiç hoşuna gitmeyen bir şeyler vardı. Sabırsızlıkla karışık dengesizlik. Sinirlenecek olursa bağırıp tokat replika telefonlar atmazdı, hayır o tarz bir tepki göstermezdi. Bu kız öfkelendiğinde karşısındakini Ilımalardı. Bir anda yaşı hakkında yalan söylediğini düşündü. On yedi, on dört veya yirmi bir yaşında değildi. İstediğiniz yaştaydı... onu onun sizi istediğinden fazla istediğiniz, ona onun size duyduğundan daha fazla ihtiyaç duyduğunuz sürece. Seksi gibi görünüyordu, ama Nick, cinsel yönünün kişiliğindeki bir başka şeyin göstergesi olduğunu düşündü... bir semptomdu. Ama semptom hasta insanlar için kullanılan bir terimdi, değil mi? Nick’e göre kız hasta mıydı? Bir anlamda öyleydi. Aniden kızın Tom üzerinde yaratacağı etkiden korktu.
“Hey, arkadaşın uyanıyor!” dedi Julie.
Nick o tarafa baktı. Evet... Tom bankta oturmuş, mısır püskülünü andıran saçlarını kaşıyarak sersemce etrafına bakınıyordu. Yüzü hâlâ solgundu. Nick aniden Pepto-Bismol’ü hatırladı.
“Selam!” diye seslenerek o tarafa doğru koştu Julie. Göğüsleri, dar bluzunun altında hoş bir şekilde sallanıyordu. Onu gören Tom’un gözleri ileşti.
P^fin düşüncelere dalan Nick huzursuzca eczaneye girip Tom'un ih-çjııyduğu ilacı aldı.
,.| ,h.”dedi Tonı başını iki yana sallayıp gerilerken. “I...ıh, içmem.
(;ullen ilaç sevmez, aman yabbi, olmaz, tadı iğrenç.”
' pepto-Bismol şişesini elinde tutan Nick, ona öfke ve tiksintiyle baktı.
.ye döndü ve kız bakışlarını yakaladı, gözlerinde ona salak derken ^1 bir pırıltı vardı. Tam anlamıyla bir pırıltı sayılmazdı bu, daha çok ^nefsiz bir ışıltıydı. Espri anlayışından yoksun birinin alay etmeye ^yıllanırken gözlerinde beliren ışıltıydı.
■'Doğru Tom,” dedi. “İçme sakın, zehir o.”
fjick, ona şaşkınca baktı. Kız ellerini beline koyarak Tom’u aksine lyyjjıaıaya ikna etmesi için ona meydan okuyarak sırıttı. Bu muhtemelen jınçi kez seks yapma teklifi reddedildiği için kendi çapında bir intikam girişimiydi.
Torn a döndü ve şişeden kendisi bir yudum içti. Şakaklarında öfkenin ijjtısını hissedebiliyordu. Şişeyi ona doğru uzattı, ama Tom ikna olmuş vtinmüyordu.
"Olmaz, hayır, Tom Cullen zehir içmez,” dedi ve kıza duyduğu öfke jierek artan Nick, Tom’un dehşet içinde olduğunu gördü. “Babam içme Bİ,Babam ahırdaki sıçanları öldüren şeyin Tom’u da öldüreceğini söy-si!Zehir içmem!”
Kendini beğenmiş sırıtışına tahammül edemeyen Nick, JuUe’ye dön-ivesert bir tokat attı. Korkan Tom irileşmiş gözlerle onlara bakıyordu.
“Sen...” diye başladı kız ve bir an söyleyecek söz bulamadı. Hafifçe iımn yüzünde zalim, şımarık, kötücül bir ifade belirdi. “Seni salak ak!Sadece §aka yapmıştım, piç kıınısıı! Bana vuramazsın! Vuramaz-iMrolası ucube!”
Özerine doğru atılınca Nick, kızı itti. Kıç üstü yere düşen Julie göz-®ionadikti. Dudakları gerilmiş, dişleri ortaya çıkmıştı. “Taşaklarım ‘bacağım,” dedi. “Bunu yapamazsın.”
zonklayan, elleri sinirden titreyen Nick kalemini çıkardı ve iri '^wlebirşey yazdı. Kâğıdı koparıp kıza doğru tuttu. Gözleri öfkeden
parlayan kız, okumayı reddederek Nick’in kâğıdı tutan eline vurdu kâğıdı yerden alıp kızı ensesinden kavradıktan sonra suratına doğru rak zorla okuttu. Tom ağlayarak gerilemişti.
Kız haykırdı. “Pekâlâ! Kahrolası notunu okuyacağım! Tamam!”
Üç kelimeden ibaretti. “Sana ihtiyacımız yok.”
“Defol git!” diye bağırdı kız, Nick’in elinden kurtularak. Kaldırımı^ üstünde beş altı adım geriledi. Gözleri, eczanede ona neredeyse çarpuğ, zamandaki gibi iri ve masmaviydi, ama bu kez içleri nefretle doluydu Nick bir an bitkinlik hissetti. Neden karşılarına böyle biri çıkmıştı?
“Burada kalmayacağım,” dedi Julie Lavvry. “Sizinle geliyorum. replika telefonlar Ve beni durduramazsın.”
Ama yapabilirdi. Hâlâ bunun farkına varamamış mıydı? Hayır, diye düşündü Nick, varamamış. Ona göre tüm bunlar bir Holly wood senaryosu, başrolünü oynadığı bir felaket filmiydi. Melek Surat olarak da bilinen Julle Lavvry’nin bütün istediklerini elde ettiği bir filmdi.
Tabancasını çekti ve kızın ayaklarına doğru tuttu. Kız kıpırdamadan olduğu yerde kalıverdi, yüzündeki pembelik yok olmuştu. Bakışlan değişti ve bir anda çok farklı göründü, her nasılsa ilk kez gerçek gibiydi. Dünyasına, en azından kendi zihninde, işine geldiği gibi kontrol edemediği bir şey girmişti. Bir silah. Nick kendini hem bitkin hem hasta gibi hissetmeye başlamıştı.
“Öyle demek istemedim,” dedi kız hemen. “Ne istersen yaparım, yemin ederim.”
Nick tabancayı sallayarak uzaklaşmasını işaret etti.
Kız dönüp omzu üzerinden geriye bakarak yürümeye başladı. Adımları giderek hızlandı ve sonunda koşmaya başladı. İlerideki köşeden dönerek gözden kayboldu. Nick tabancayı kılıfına geri koydu. Titriyordu. Kendini, insanlıkla ilgisi olmayan bir yaratık, ölü ağaç gövdelerinin altında kıvıl kıvıl kaynayan böceklermiş gibi kirlenmiş ve kötü his.sediyordu.
Tom’u görebilmek için etrafına bakındı, ama göremedi.
Başı ve Ray Booth’un yaraladığı gözü, korkunç bir şekilde zonklaya-•Mineş altında pişmekte olan caddeye döndü. TonVu bulmak neredeyse • kikasmı aldı. İşyerlerinin olduğu bölgenin iki sokak ötesinde, bir verandasmdaydı. Fisher-Price İstasyonu’nu göğsüne bastırmış f salıncağa oturmuştu. Nick’i görünce ağlamaya başladı.replika telefonlar sundu..
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder