14 Temmuz 2015 Salı

replika telefonlar ve insan ile mahser66

 replika telefon


replika telefonlar ve insan ile mahser66 sizler icin en güzel bilgileri replika telefon yazılarını yazdı ve replika telefonlar dediki Bugün biraz daha ilerleyecek miyiz?" diye sordu Tom. Nick başını evet anlamında salladı. “Yaşasın! Bisikletimi sürmeyi seviyorum. Aman yabbi, evet! Umarım hiç durmayız!”Nick haritayı kaldırırken, kini bilir, diye düşündü. Belki dileğin gerçekledir.O sabah doğuya döndüler ve öğle yemeklerini Oklahoma-Kansas sınırının yakınında bir dört yol ağzında yediler. Temmuzun yedisiydi veçok sıcaktı.,(c durdurdu. Gözlerini yol kenarında, betona gömülmüş tabelaya Nick tabelaya baktı; OKLAHOMA’NIN HARPER KASABASINDAN okuyabiliyorum, dedi Tom. Nick duyabiliyor olsaydı Tonı’un se-jfkiheyecanı fark ederek duygulanıldı. Harper kasabasından çıkıyor-
Woods kasabasına giriyorsunuz. Nick’e döndü. “Biliyor musun f dedi. “Hayatımda hiç Harper kasabasının dışına çıkmadım.
Oullen hiç çıkmadı. Ama babam bir keresinde beni buraya getirip.
ııibelayt göstermişti. Beni öte tarafında görürse döverek ölmekten be-fjeceğini söylemişti. Umarım bizi Woods kasabasında görmez. Sen
“Başka bir yere gitmeden önce Woods kasabasına gireceğiz, değil mi?” Nick başını salladı.
Tom’un gözleri parladı. “Dünya bu mu?”
Nick anlamamıştı. Kaşlarını çatarak sorarcasına baktı ve omuzlarını
•‘Dünya bir yer, değil mi?” diye sordu Tom. “Dünyaya mı gidiyoruz ^çıınrTom duraksadı ve büyük bir ciddiyetle sordu. “Woods dünyanın ılınıl?'’
.Nick başını yavaşça iki yana salladı.
■‘Tamam,’' dedi Tom. Tabelaya bir süre baktı, ardından gözünden iîiıyaşı sildi. Bisikletine atladı. “Tamam, hadi gidelim.” Tek kelime da-Lietmeden kasaba sınırını geçti ve Nick de onu takip etti.
Hava tam daha fazla ilerleyemeyecekleri kadar kararmıştt ki Kau-as'a vardılar. Yorgun ve aksi görünen Tom akşam yemeğinden sonra îımcaklarıyla oynamak istedi. Televizyon seyretmek de istiyordu. Daha feiabisiklete binmek istemiyordu, çünkü poposu acıyordu. Eyalet sınırı »ramına sahip değildi, KANSAS’A HOŞ GELDİNİZ yazan tabelayı gör-ŞndeNick’in hissettiği mutluluğu fark etmedi. O sırada karanlık
tikçe çökmüştü; kahverengi tabeladaki beyaz harfler hayaletmişçesine vada uçLiyonmış gibi görünüyordu.
Sınırın beş yüz metre kadar ötesinde, H. G. Wells romanından firiy. iniş bir Mars’tı gibi uzun, çelik ayaklar üzerinde duran bir su tankının altında kamp kurdular. Tom uyku tulumunun içine kıvrılır kıvrılmaz uyumuştu. Nick bir süre oturarak gökyüzünde beliren yıldızları izledi. Etraf kapkaranlık ve ona göre çok sessizdi. Uyku tulumuna girmesinden kısa bir süre sonra bir karga yakındaki çitin üzerine kondu ve onu .seyrediyorgöründü. Küçük siyah gözlerinin içinde kan gibi görünen replika telefonlar küçük daireler vardı; sessizce doğmakta olan turuncu ay, gözlerinden yansıyordu. Kargaya dair, Nick'in hoşlanmadığı, onu tedirgin eden bir şey vardı, ama ne olduğunuçı-karamıyordu. Bir taş bularak kargaya doğru fırlattı. Karga ona kinle bakar gibi oldu ve kanatlarını çırparak karanlığın içinde gözden kayboldu.
O gece rüyasında çatıda dikilen, yüzü olmayan adamı gördü. Ellerini doğuya uzatmıştı. Ardından mısırları —boyunu aşan mısırları- gördü ve müzik sesini duydu. Ama bu kez müzik olduğunun bilincindeydi ve gitar sesi olduğunu biliyordu. Şafağa karşı mesanesi acı verecek kadar dolu ve kulağında kelimeler çınlayarak uyandı; Bana AhagaH Ana derler... istediğin zaman beni görmeye gel.
O gün öğleden sonra 160. Karayolu’ndaki Comanche kasabasından geçerek doğuya doğru ilerledikleri sırada küçük bir bizon sürüsü görerek hayretle bakakaldılar. Yaklaşık bir düzine bizondan oluşan sürü, otlanacak bir yer arıyor olmalıydı. Yolun kuzeyinde dikenli teller vardı, ama görünüşe bakılırsa bizonlar geçmenin bir yolunu bulmuştu.
“Bunlar ne?” diye korkuyla sordu Tom. “İnek değiller!"
Nick konuşamadığı, Tom da okuyamadığı için ne olduklarını ona anlatamadı. 8 Temmuz 1990 gecesini, Deerhead'in altmış kilometre batısın da, açık bir çiftlik alanında geçirdiler.
9 Temmuz günü öğle yemeklerini kısmen yanmış bir çiftlik evini ön bahçesindeki yaşlı, zarif karaağacın gölgesinde yediler. Tom tek eliy bir konserveden çıkardığı sosisleri yerken diğeriyle oyuncak arabaları istasyona sokup çıkarıyordu. Bu arada popüler bir şarkının nakaralını I durmaksızın tekrarlıyordu. Nick, Tom’un dudaklarının oluşturduğu ke
^ftık ezberlemişti. “Bebeğim, erkeğini anlayabiliyor musun, o dü-
bebeğim, erkeğini anlıyor musun?”
r 0llcenin büyüklüğü Nick’in moralini bozuyor ve onu hayrete düşürü-,, şansının er geç yaver gideceğini bilerek başparmağını uzatıp yol jfitida beklemenin ne büyük bir avantaj olduğunu daha önce fark et-
'^ılşti Bekleyişinin sonunda çoğunlukla bacaklarının arasında bira ku-' bulunan bir adamın kullandığı bir araba, onu almak için dururdu
nereye gittiğini sorar, Nick de daha önceden hazırlayıp göğüs cebine \jagu, üzerinde, “Merhaba, ben Nick Andros. Sağır ve dilsizim. Kusu-l^mayın. ...’ya gideceğim. Götürdüğünüz için teşekkürler. Dudak oku-^liyorum.” yazan notu uzatırdı. Ve böylece yola devam ederdi. Adamın ve dilsizlerle bir sorunu yoksa (azınlıkta olmalarına rağmen böyle onu gideceği yere kadar ya da o yönde belli bir mesafe götü-kilometreleri yutar, hızla ilerlerdi. Araba, bir tür teleportas-glu. Haritayı mağlup ediyordu. Ama artık arabalar yoktu. Aslında yol-tıkanık olmadığı, uzunluğu yaklaşık yüz kilometreyi bulan bölüm-ıjtle bir araba, dikkatli gidildiği takdirde çok işe yarayabilirdi. Yolun tı-iiBİığı yerde aracı bırakır, biraz yürür, bir başka araç bulurdu. Araba imayınca, bir devin göğsünde yürümeye çalışan karıncalardan bir fark-kalmıyordu. Bu yüzden Nick sonunda biriyle karşılaştıklarında (bu-sonunda gerçekleşeceğini varsayıyordu) otostop yaptığı gün-li olacağını yarı diliyor, yarı hayal ediyordu: Bir somaki tepeye arabanın metal akşamının o tanıdık pırıltısı gözünü alacak, içi dolacaktı. Son derece sıradan bir Amerikan arabası olacaktı, iıCbyBiscayne veya Pontiac Tempest, sevgili Detroit yürüyen demiri. jMlerindeki araba hiçbir zaman bir Mazda veya Honda ya da Yugo ol-Amerikan güzeli yol kenarına yanaşacak ve direksiyonun gerisinde f adam göreceklerdi, güneş yanığı dirseğini camdan ukala bir tavırla çı-1^15 bir adam. Adam gülümsüyor olacak ve şöyle diyecekti. “Vay canı Sizi gördüğüme çok sevindim çocuklar! Atlayın hadi! Atlayın da ne "^'gideceğimize bakalım!”
Ama o gün kimseyi görmediler. Ayın onunda, Julie Lawry ile karş
Yine çok sıcak bir gündü. Günün büyük bölümünü gömleklerini^ eteklerini bellerine bağlayıp pedal çevirecek geçirmişlerdi ve ikisinin jg teni Kızılderililer gibi koyulaşmıştı. Günleri pek iyi geçmiyordu, bugün değil. Elmalar yüzündendi. Yeşil elmalar.
Bir çiftlikte, yaşlı bir elma ağacı bulmuşlardı. Dalları, küçük, yeşü replika telefonlar elmalarla doluydu. Ekşiydiler, ama Nick ve Tom taze meyveye o kadar hasretti ki elmaların tadı, cennetten çıkmaymış gibi geliyordu. Nick iki taneden sonra kendini kontrol ederek durmayı başardı, ama Tom açgözlülükle altı taneyi çekirdekleriyle birlikte midesine indirmişti. Nick’in durmasına dair işaretlerini görmezden gelmişti. Tom Güllen kafasını bir şeye takmışsa dört yaşında yaramaz bir çocuğun çekiciliğine sahip olabiliyordu.
Böylece o sabah on birde başlayan ishal, gün boyunca kendini sıkça göstermiş ve Tom bağırsaklarını sancılar eşliğinde boşaltmak durumunda kalmıştı. Yüzünden oluk oluk ter boşanıyordu. İnliyor, çok dik olmayan yokuşlarda bile inip bisikletini itmek zorunda kalıyordu. Nick durumun verdiği rahatsızlığa rağmen hüzünle karışık bir ilgiyle onu izliyordu.
Saat dört civarında Pratt kasabasına vardılar ve Nick o gün için yeterince ilerlediklerine karar verdi. Tom bir otobüs durağının gölgesindeki banka minnetle uzandı ve hemen uyudu. Nick, onu orada bıraktı ve terk edilmiş işyerlerinin bulunduğu bölgeye giderek bir eczane aradı. Biraz Pepto-Bismol bulacak ve uyandığında, istese de istemese de Tom a zorla içi-recekti. İşe yaraması için bütün şişeyi bitirmesi gerekecekse sorun değildi. Ne gerekiyorsa yapacaktı. Ertesi günü daha verimli geçirmekte kararlıydı.
Pratt sinema salonuyla hamburgerci arasında bir Rexall^*^ buldu. Açık kapıdan içeri girerek sıcak, bayat, tozlu kokuyu içine çekti. Başka kokular da karışmıştı. En kuvvetlisi parfümdü. Belki sıcak yüzünden bazı şişeler patlamıştı.
Nick, Pepto-Bismol’ün sıcaktan etkilenip etkilenmediğini hatırlamaya çalışarak raflarda mide ilacını aramaya başladı. Herhalde etiketinde yazardı. Bakışları bir mankenin üzerinden geçti ve sağdan ikinci sıradi aradığını buldu. Tam o yöne doğru iki adım atmıştı ki daha önce hiçbi eczanede manken görmediği geldi aklına.
(*) Tezgâh üstü ilaçlar ve ucuz kozmetik malzemeler satılan dükkân.
Mahşer
[Tiavisi gözleri hayretle irileşmişti. Kahverengi saçlarını, uçları
jjekinen parlak, ipek bir eşarpla bağlamıştı. Üzerinde pembe, dar ' tıluz*^“*®^*^ kanştırılabilecek kısalıkta bir kot şort vardı. Alnı sivil-doluydu, çenesinin tam ortasında da kocaman bir tane vardı.
' Eczanenin ortasında donakalmış halde birbirlerine baktılar. Sonra şişesi kızın elinden düşüp parçalandı ve içeriyi, bir cenaze evini Işıldatan keskin bir kokuyla doldurdu.
"Tanrım, sen gerçek misin?” diye sordu titrek sesle.
Nick’in kalbi deli gibi çarpmaya başladı, kanının şakaklarını çılgın-jîorladığını hissedebiliyordu. Görüşü bile hafifçe bulanıklaştı ve gözle-önünde beyaz noktacıklar belirdi, i Başını salladı.
I “Hayalet değil misin?” i Nick başını iki yana salladı.
"0 halde bir şey söyle. Hayalet değilsen bir şey söyle.”
Nick bir elini önce ağzına, ardından boğazına götürdü.
“Bu da ne demek oluyor?” Kızın sesi hafifçe histerik bir tona replika telefonlar bürün-ğşiii.Nick bunu duyamıyor ama hissedebiliyor ve yüz ifadesinde görebi-lu. Ona doğru bir adım atmaya korkuyordu, çünkü atarsa kız kaça-atlı,Başka birini görmekten korktuğunu sanmıyordu; kız, hayal görmeye ijladığından, aklım kaçırdığından korkuyordu. O negatif dalgayı tekrar teetti. Bir konuşabilseydim.
Sessiz hareketlerini tekrarladı. Ne de olsa tek yapabileceği buydu. Bu İEİavrayış gerçekleşti.
"Konuşamıyor musun? Dilsiz misin?”
Nick başını salladı.
Kız sinirli bir kahkaha attı. “Sonunda karşıma biri çıkıyor, o da fisiz ha?”
i Nick omzunu silkti ve hafifçe gülümsedi.
“Eh,”dedi kız raflar arasından ona yaklaşarak. “Tipin fena değil. Bu «l)ir şeydir.” Elini Nick’in koluna koydu. Göğsü neredeyse ona değecek-'iıd'in burnuna en az üç değişik parfümün ve onların gerisindeki na-üerin kokusu geliyordu.
replika telefonlar sundu yarın devam edecegiz.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder