22 Mayıs 2015 Cuma

bayan çantası modelleri ve tarih bilgisi59

 bayan çantası modelleri


bayan çantası modelleri ve tarih bilgisi59 evet arkadaslar bugün sizlere en güzel yazılarımızı yazmaya devam ederken bayan çantası modelleri diyorki Kur'in hukum koyan, tâbi’ olunacak, yöneticiler ise bu hukmu ny gula)^cak, edilecek mercidir.Gayr-i şahsî bir merci olarak “Kur’ân’a itaat" fikri, Abduh’ıjı, Afgâni’den ödendiği Luther’in sola seriptura (yalnızca Kitap) s|f^ ganından mülhemdi. Nihaî otorite mercii olarak Tannnın yerine ga)T-i şahsî, nominal mercileri geçirme yönelişi, Kilise ile başlı, mıştı. Zamanla Avnıpalı Katolik ruhban. Tanrının yerine KıW nin otoritesini geçirmişti. Buna alternatif arayışı ise, daha sonra Kilise’nin )'erine önce İncil, sonra Anayasa, Devlet, Parlamento gibi nominal mercilerin, kurumlann geçirilmesine yol açtı Şahısla ra bağlı otorite de zamanla bu nominal varlıklara bağh epmenitk kavramına dönüştü; /Mlah’ın veya imamın otoritesi yerine Kıliic, İncil, Anayasa, Devlet ve Parlamento’nun egemenliği gibi. “Zalim' Müslüman yöneticilere, “kula kul” olmayı reddeden Afgânî ve Ab-duh’un hedefi de aym şevi İslâm dünyasında gerçekleştirmekti
Abduh (1980: I/281)’un siyasî düşüncesindeki sekülerleşmcnın üçüncü veçhesi, otoritenin yasalardan gelmesinin yanında bizzat yasa kavramının sekülerleşmesidir. 1881’de el-Vekâiü'l-Mısriyye^ çıkan “el-Kânun ve’l-Kuvvet” başlıklı yazısı bunu yansıtır. Ona göre insan topluluğunun bu iki direği, ancak birbirlerini tamamladığı takdirde verimli olurlar. Onun buradaki asıl siyasî maksadı, despot, otokrat hükümdarları sınırlandırmaktır. Bunun için o, iıbti ve beşerî dünyada geçerli şaşmaz düzeni ifade eden genel bir kânun kavramı geliştirerek bunun kuwete karşı üstünlüğünü vurgular.
Kuvvet, ancak kânuna dayandığı takdirde hedefine ulaşabilir İnsanlığın medeniyet öncesi eski dönemlerinde kânun yerine kuvvet ve istibdadı benimseyen hükümdarlar ve ülkeleri, kısa vıdcli üstünlüklerine rağmen sonuçta düştükleri zulümden dolayı tarih sayfalarına gömülmüşlerdir. Bu yüzxlen Abduh, zamanındaki Os-manii ve Mısır hükümdarlarını kasd ederek kânundan sapanlan çağrıda bulunur. “Ey bulundukları hale aldanarak kânunlardan vt mevzuat yollarından sapanlar, kendinize gelin ve size benzeş insanlardan ibret alın. Onlara bakın, nasıl kânunları yücelterek hukukun şanını yükseltmişler ve böylece kuvvet ve izzetin zirvesine çıkmışlardır.” Dolayısıyla taşkın ve mağrur kişilerin kânuna aykın davrandığı bu millet, eski şeref ve üstünlüğüne kavuşmak istivom yeniden kânunun hakkını vermelidir,
Bunlara ha^lı olarak Ahduh’un «iiyasi düşüncesindeki sckülerleş-nne cf^ılıminin dorduncu veçhesi, yasama Fikrinde görülür. Abduh (1373: 1I1/8"12), Rousscau ve Kemal'de de goruldü^^ jçihı, otori-rc/egemenlıj^in temeli yasama bakımından halk hâkimiyeti ve şûrâ-\n (demokraısi) ele alır. O, geleneksel İslâmi anlayış uyarınca hâkimiyetin nihaî olarak Allah’a ait olduğunu savunur. Ancak Kur’ân’ da geçen “Ey iman edenler! Allah’a itaat edin, Rasûlune itaat edin ve sizden olan emir sahiplerine de” (Nisâ/59) âyetine dayanarak emir sahiplerine yasa yapma hakkını verir. Ona göre âyette “emir sahipleri” ile kasd edilen makam ve nüfuz sahipleri, yani bugün “milletvekilleri” denen ulemâ ve ehlul-halîi •ve'I-akdâsT (Haşan 2(X)3: 248). Şeriatın revizyonu dâhil, kazai, idari ve siyasî işler bunlara havale edilmiştir. Bunlar, usûl-i fıkıhça belirlenen maslahatları sağlama (re/^-i mesâJih) ve mefsedetleri giderme {def-i mefâsid)^'* ve zaman ve mekânın icaplarına riayet prensipleri doğrultusunda şeriat hükümlerini gözden geçirerek yasalaştıracaktır.
Böy'lece Namık Kemal gibi halkı yasama mercii olarak gören Abduh (1980: 1/364), şûrâyı, halkın temsilcileri sayesinde yasama gücünü kullanacağı bir organda temellenen bir temsilî-parlamcnter rejim olarak düşünür. Ancak yakından bakıldığında bu tasanda ciddî çelişkiler görülür. Birincisi^ Safran (1981: 72)’ın da işaret ettiği gibi Abduh, bir taraftan, yasamanın ancak ulemânın katılımıyla şeriatın ebedî hâkimiyeti ilkesine dayalı olarak yapılması gerektiğini vurgular. Ancak diğer taraftan o şeriatın yasamaya getirdiği kaydın, üyeleri arasında yalnızca birkaç âlimin bulunduğu bir temsili meclis tarafından zaman ve mekânın gerekleri ışığında yorumlanacak maslahatları sağlama ve mefsedetleri giderme, yani “sosyal yararlık” ilkesi olduğunu öne sürer.
Başka yerlerde gösterdiği temsili hükümet lehindeki mutlak tavra bakıldığında onun asbnda bu görüşü savunduğu hükmüne varılabilir. O, prensipte İlâhi hâkimiyetin önceliğini kabul ettiği halde sosyal yararlık anlayışıyla fiilen seküler bir yasama fikrine kaymıştı. Bu yüzden halkın egemenliğine dayalı saf bir parlamenter
'* Abduh (198f): 1/362), bunu “zabru‘l-mc«âlıh vr tethu subulil-mcnâtV ve wddu turulül-mefİAid" (maslahatların tespiti, menfaat yollarının açılması ve »cfâedet yoUanmn kapatılması) olarak ifade eder.
698 Yem Toplum
hükümeti tıvunanlar, Abduh’un bu görüşüne davantrak meirtL tırmak i<;in teorilerinde ancak şeklî» kuçuk bir tadilat yapma j^nı duymuşlardır. Onlar, de jure hâkimiyetini kabul ettikten şeriatı de facto de^şrirmeye geçmişlerdi. Dolayısıyla esas şenat ve fıkha bakış tarzında yatıyordu; yasamanın (tefri) yasanın {fenat) anlamına göre değişecektir. Namık Kemal, şern^^ mutlak ve ebedî geçerliği inancına göre yasamayı, ifiâ tt\i^ Mecelle gibi bir tedvin teşebbüsü olarak anlıyordu.
tktnci çelişki olarak Abduh, âyette geçen “emir sahipleri'* emrvcyiL evlıyâul-ümür) tabirine milletvekilleri anlamı verir. Onun başlattığı Kur’ân tefsirini tamamlayan çömezi Reşîd Rıza (I373 V/198-9) da üstadının izinde ulû'l-emrın bu modem anlamım pekiştirerek genişletir. Ona göre bu, zamanımızda, halkın sozunu saydığı mümtaz âlimleri, askeri komutanları, önde gelen tüccar vt ağalan, siyasî parti liderlerini, tabip ve avukatlan, kısaca ça^ anlamda milletvekillerine tekabül eden eşraf ve ayanı (notables and magnates) kapsar. Ancak bu tanım, Abduh (1373: III/8-12) ve Rjza’nın zikrettiği, imam veya halifenin tayin ve azline yetkili tk-lul-halli vel-'akde. de uyar (Kert 1966: 160-62). Böylece Abduh ve Rıza, tutarsız bir şekilde ülul-emr ile ehlul-halli veT-a/hy kavramlarının ikisine de milletvekili anlamı verirler.
Diğer taraftan Osmanlı’da II. Meşrûtiyet dönemi İslâmcdan. aşağıda göreceğimiz Namık Kemal gibi, daha tu tarh bir şekilde milletvekili için ehlul-halli kavramını kuUanmışlardır (Ka-
ra 1994: 149). Abduh (1980: 1/353), diğer taraftan bizzat 18S1 yılında yazdığı “Şûrâ ve Istibdad Hakkında" başhkh yazısında li/ıl’A emr tabirini, “Müslümanlarca atanan imamlar" şeklindeki cari anlamında kullanır. Bu, zaman içinde onun fikirlerinde ortaya çıkan çelişkileri gösteren diğer bir örnektir. O, yukarıda geçtiği gibi amk İslâm’da kişisel otoritenin, imama itaatin anlamının kalmadığı ve bu yüzden Kur’ân’a itaat edilmesi gerektiği sonucuna varmıştı. Bu yüzden kişisel otoriteyi, bir yandan Kur’ân gibi anonim, diğer taraftan da «7«7-emrgibi kolektif bir otoriteye dönüştürmüştür, şah» Mesih’i kolektif mesihçiliğe dönüştüren Fransız Devrimi’nde olduğu gibi.
bayan çantası modelleri sundu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder